Deklaracja Ideowa Akcji Socjalistycznej
Epoka sprzeczności
Kapitalizm, obecny globalny system ekonomiczny, charakteryzuje się fundamentalnymi sprzecznościami, które są zalążkiem jego nieuchronnego upadku. W niekończącej się pogoni za zyskami system nie bierze pod uwagę tego, że zasoby planety są skończone. Eksploatacja Ziemi już dziś destabilizuje globalny ekosystem i coraz częściej przekracza możliwości adaptacji ludzi i innych organizmów. Mimo wielu dekad naukowej świadomości niebezpieczeństwa, jakie stanowi kapitalistyczny wyzysk Ziemi, nie jest w interesie rządów świata zmiana gospodarki na taką, która nie niszczyłaby środowiska.
Ponadto, poprzez konieczność wzrostu rynków krajowych, kapitalizm doprowadził do podziału świata na wrogie bloki imperialistyczne i powstania międzynarodowej hierarchii krajów opartej na ucisku i przemocy, utrzymywanej między innymi przez międzynarodowe sojusze militarne, takie jak NATO. W poszukiwaniu surowców do eksploatacji zostały ujarzmione całe kontynenty. W dzisiejszym świecie żaden człowiek ani żadne społeczeństwo nie jest samotną wyspą. Jesteśmy powiązanym z sobą światem, zarówno środowiskowo jak i gospodarczo i społecznie.
Klasy
W toku rozwoju historycznego, na placu boju pozostały dwie liczące się klasy społeczne – klasa pracująca i klasa posiadająca. Do klasy pracującej należy każda osoba, która pośrednio lub bezpośrednio utrzymuje się z płacy. Niemalże cała ludzkość należy do tej klasy, i oprócz pracowników najemnych, obejmuje również emerytów, bezrobotnych i osoby zależne od dochodów innych osób. W jej interesie jest dalsze skracanie dnia pracy przy jednoczesnym zaspokojeniu jej potrzeb.
Klasa posiadaczy, kapitalistów, składa się z tych, którzy utrzymują się z zysków z kontrolowanych przez siebie środków produkcji. Środki produkcji to wszystkie dobra niezbędne do produkcji towarów i usług. Interesem posiadaczy jest maksymalizacja zysków kosztem ludzi, ich pracy i przyrody. Ich interesy są zatem bezpośrednio sprzeczne z naszymi.
Ta sprzeczność jest najbardziej wyrazista przy pracy, kiedy pracownicy walczą o wyższe płace i lepsze warunki. Inne formy ucisku, takie jak rasizm, seksizm, opresja na podstawie tożsamości płciowej lub orientacji seksualnej są przez tą dynamikę uwypuklane. Pracownicy należący do tych mniejszości muszą borykać się nie tylko z niepewnościami i trudami ekonomii kapitalistycznej, ale także ze swoimi specyficznymi zmaganiami. Dlatego walka z tymi formami ucisku jest współbieżna z walką z kapitalizmem.
Zakończenie wyżej wymienionych sprzeczności kapitalizmu oznacza wyzwolenie nie tylko klasy pracującej, ale całej ludzkości. To jednak jedynie klasa pracująca, zorganizowana w opozycji wobec społeczeństwa kapitalistycznego może dokonać tego wyzwolenia, ponieważ tylko ona nie stoi na gruncie prywatnej własności środków produkcji.
Demokracja
Prawdziwa demokracja, rządy większości, to nie tylko równość wobec prawa, ale też realny wpływ i aktywny udział w życiu publicznym, społecznym i gospodarczym. Obecny układ jest oligarchią, w której można kupić sobie wpływ przez lobbystów, reklamy, lub instytucje międzynarodowe. W praktyce jest to prawo silniejszego, odbierające pracującej większości głos i przestrzeń w debacie publicznej. Co więcej, decyzje gospodarcze znajdują się w zdecydowanej większości w rękach klasy kapitalistów. Pracownicy nie mają praktycznie żadnego wpływu na to, jak wykorzystywane są środki produkcji. Aparat państwowy nie jest po naszej stronie: zapewnia on dalsze funkcjonowanie kapitalizmu i chroni własność prywatną posiadaczy.
Autentyczna demokracja byłaby równoznaczna z kierowaniem społeczeństwa w zgodzie z interesem klasy pracującej, ponieważ stanowi ona większość. Właśnie dlatego klasa kapitalistyczna stale wymyśla coraz to nowe zagrywki biurokratyczne, a gdy one nie wystarczają, broni swoich interesów przemocą. Walka o demokrację w nowoczesnym społeczeństwie kapitalistycznym oznacza zarazem walkę o socjalizm!
Ruch pracowniczy
W walce o demokrację współtworzymy międzynarodowy ruch pracowniczy, organizujemy się we wspólnym działaniu, wzajemnie się edukujemy, szerzymy naszą perspektywę na zewnątrz. W ramach tego ruchu działamy również wewnątrz innych organizacji przekonując do naszych wartości, z zamiarem zjednoczenia. Kluczowe są dla nas niezależność klasowa, bo wiemy że poprzez kolaborację klasową nigdy nie spełnimy konsekwentnie interesów pracowniczych, oraz wewnętrzna demokracja ruchu pracowniczego, ponieważ jeśli chcemy zdemokratyzować społeczeństwo, musimy zacząć od samych siebie. Opowiadamy się także za wolnością słowa, publikacji i informacji. Wszystkie organy naszego ruchu powinny być wybierane w głosowaniach i odpowiedzialne przed członkostwem. Nie dążymy do pełnej zgody teoretycznej zbudowanej wokół jakiegoś specyficznego ideologicznego credo, ale do akceptacji różnych opinii i jedności w działaniu opartej na konkretnych programowych żądaniach.
Co robić?
Nie godzimy się, aby świat ten spłonął w imię interesu drobnej elity narzucającej swoje warunki miliardom ludzi. Wiemy, że od świata, który chcemy stworzyć, dzieli nas wielka przepaść kapitalistycznej hegemonii. Nasze najpilniejsze zadania to jasne zdefiniowanie celów ruchu i strategii ich osiągnięcia, oraz zjednoczenie wszystkich opozycyjnych wobec systemu ugrupowań pracowniczych w organizację zdolną do prowadzenia skutecznej, niezależnej, masowej polityki – partię demokracji i socjalizmu. Realizacja tych zadań pozwoli nam przeciwstawić się kapitalistycznemu barbarzyństwu i doprowadzić do wyzwolenia całej ludzkości.
Pieśń wokoło niech zagrzmi zwycięska!
My za wolność idziemy na bój!
