Od Iraku po Wenezuelę, ten sam imperialistyczny schemat. Polityka Stanów Zjednoczonych to polityka bandycka. Dęte polityczne uzasadnienia dla wojny o ropę, o których sama administracja imperium doskonale wie, że są pretekstem, a nie rzeczywistym powodem interwencji.
Bandytyzm Stanów Zjednoczonych w Wenezueli to kolejny rozdział w długiej historii imperialistycznej grabieży. O Trumpie mówi się, że jest nową jakością w amerykańskiej polityce, a liberałowie uwielbiają oburzać się teatralnie na jego równie teatralne gesty. Jednak atak na Wenezuelę pokazuje raz jeszcze, jakby przykładów brakowało, strategiczną ciągłość imperialistycznej polityki: szukanie pretekstu do wojny, a gdy dostępne preteksty są niewystarczające, fabrykowanie nowych po to, by usprawiedliwić grabieżczą wojnę.
Trump realizuje podręcznikowy schemat znany z wojny w Iraku. Ten sam wzorzec: fałszywe oskarżenia, medialna nagonka, próby budowania konsensusu dla wojny przy użyciu szantażu i obietnicy korzyści ekonomicznych, a w końcu interwencja militarna lub ekonomiczna prowadząca do destabilizacji i grabieży zasobów. Wenezuela to kraj o największych na świecie rezerwach ropy naftowej. Dziś pada ofiarą tego samego mechanizmu, który zniszczył już dziesiątki państw w Azji Zachodniej, w Ameryce Łacińskiej i Afryce.
Wszystkie progresywne siły na całym świecie mają dziś obowiązek powiedzieć głośno „nie” amerykańskiemu imperializmowi i stanąć w obronie suwerenności społeczności na całym świecie. Nie chodzi tu o bezkrytyczne poparcie dla jakiegokolwiek rządu, to oczywiste, ale o fundamentalną zasadę: społeczeństwa mają prawo do samostanowienia bez „specjalnych operacji wojskowych”, bez sankcji, bez militarnej agresji motywowanej interesami korporacji naftowych.
Amerykańska agresja przeciwko Wenezueli nie jest regionalnym problemem, a każda „specjalna operacja wojskowa” tolerowana przez społeczność międzynarodową kształtuje przyszłość granic imperialistycznej kontroli nad całą planetą. Jeśli nie przeciwstawimy się tej logice dziś, jutro padną kolejne kraje, a granice tego, co imperium może sobie pozwolić, będą się rozszerzać.
Żądamy:
- Natychmiastowego zaprzestania wszelkich form agresji wobec Wenezueli: militarnej, ekonomicznej i dyplomatycznej,
- Zniesienia sankcji ekonomicznych, które stanowią formę zbiorowej kary wobec ludności,
- Poszanowania prawa obywatelek i obywateli Wenezueli do decydowania o własnej przyszłości,
- Zakończenia polityki „zmiany reżimów” jako narzędzia imperialnej ekspansji
- Ukarania sprawców i demontażu imperialistycznej machiny śmierci.
Solidarność z Wenezuelą jest dziś testem dla każdej siły, która określa siebie jako progresywną, lewicową czy antysystemową. Nie ma lewicy bez antyimperializmu. Nie ma sprawiedliwości społecznej w świecie rządzonym przez prawo silniejszego.
Venezuela, no estás sola!